woensdag 18 oktober 2017

vrijdag 13 oktober 2017

Marokko

Marokko is intens. Overweldigende natuur, vier compleet verschillende landschappen in een tijdbestek van vijf uur rijden. Ontzettend veel vuil op straat en dan weer straten waar je bijna van de grond kan eten. Zoveel te zien op straat en onderweg. Vrachtwagens afgeladen vol met daarbovenop nog een lading koeien (of schapen of mensen), lifters, fietsers, ezelkarren, kuddes geiten. Dorpen in geel, bruin of rood, afhankelijk van de kleur van de aarde waarop ze zijn gebouwd. Razend drukke wegen in de steden en dan weer de A4 waar je twee uur lang geen andere weggebruiker tegenkomt.

We beginnen onze rondreis in Chefchaouen, een heel relaxt stadje in het noorden van Marokko, verscholen in het Rifgebergte. De medina is grotendeels blauw geverfd. Niemand weet waarom, maar het geeft wel een rustige, vrolijke uitstraling. De gastheer in ons pension wijst ons de weg naar een eettentje waar eigenlijk alleen Marokkanen komen. Er wordt hier volop gerookt en alcohol gedronken, zowel door mannen als vrouwen. We zitten er nog wat onwennig tussen.

Fez is overweldigend. In de medina met bijna 10.000 straatjes verdwaal je zodra je drie keer de hoek omgaat vanuit je pension. Vanaf het dakterras horen we tegen zonsondergang over de hele stad de minaretten. We laten alle indrukken op ons inwerken: het uitgestalde kamelenhoofd bij de slager, de penetrante lucht van de leerlooierijen, de ontelbare hoeveelheid katten en kinderen die door de straatjes krioelen, de voetbalwedstrijd Marokko – Gabon (3-0) die we samen met Ali, onze gastheer, bekijken op het lokale plein. Alleen maar mannen, aan de koffie of frisdrank, die rustig op het terras gezeten naar de wedstrijd kijken. Als er wordt gescoord, ontploft de medina heel even. 

We spreken met Ali over zijn dromen (hij wil ooit naar Parijs maar dit zal waarschijnlijk nooit mogelijk zijn omdat Marokkaanse regelgeving hem dan verplicht om een groot geldbedrag vast te zetten bij een bank als garantie dat hij terugkomt), over zijn geloof en over zijn beeld van Nederland (‘Jullie mogen toch gewoon cocaïne gebruiken in de kroeg? Dat is mij verteld!’). We proberen wat van elkaar te leren.

Na deze twee steden besluiten we om Marrakesh over te slaan en in plaats daarvan meer van de Marokkaanse natuur te bekijken. We vinden het lastig omgaan met de drukte en iedereen die je aanspreekt. Veel mensen proberen je een dienst te leveren om op die manier een paar dirham te verdienen. “Waar moet je heen, ik wijs je de weg wel”. Veel kinderen die vriendelijk ‘bonjour’ zeggen maar ook meteen om geld vragen. Wanneer je daar niet op ingaat, volgt er vaak een onvriendelijke reactie. Maar we ontmoeten ook veel mensen die alleen maar vriendelijk en behulpzaam proberen te zijn zonder dat daar wat tegenover hoeft te staan. Een jongen van een jaar of 17 waarschuwt ons om geen hulp te accepteren van mensen buiten de medina omdat zij alleen maar op geld uit zouden zijn. Op een gegeven moment weten we niet meer zo goed of we mensen nou wel of niet moeten aanspreken of wel of niet moeten reageren en we balen van ons eigen wantrouwende gedrag.

Het rijden door het Atlas-gebergte is een avontuur. De wegen zijn afwisselend goed en slecht. Regelmatig ontbreekt het asfalt of is de weg tijdelijk omgelegd vanwege bergwanden die naar beneden zijn gekomen. De uitzichten zijn telkens spectaculair. De tankstations extreem dun bezaaid….(gelukkig kan je ook in zijn vrij de berg afrijden en dan kan je best nog 75 kilometer rijden terwijl de boordcomputer maximaal 52 kilometer aangeeft).

We zien de Toudra-kloof, slapen in een palmoase bij Agdz en dalen af om de grootste watervallen van Marokko te bekijken, de Cascades d’Ouzoud. ’s Avonds staat er standaard een heerlijke maaltijd op ons te wachten in een gastvrij pension met ontzettend vriendelijke en geïnteresseerde gastheren.

Na al dat water van de afgelopen maanden was deze rondreis echt een hele mooie afwisseling. En gelukkig hebben we de foto’s nog!

























dinsdag 3 oktober 2017

Soms zit het mee, maar soms...


We hebben de zee vervloekt en geprezen. De tocht was letterlijk en figuurlijk een dolle achtbaanrit. Nu, 24 uur na aankomst in Rabat en met de eerste Marokkaanse indrukken achter de kiezen, zijn de emoties weer wat bedaard en wordt er langzaam al weer moed verzameld voor de volgende tocht. Gelukkig duurt dat nog wel een week of 2 want de benodigde dosis is nog niet bereikt.

Het begon op vrijdagochtend, nog heerlijk luilekkerend in de Algarve met het idee dat een overtocht er de komende 3 of 4 dagen er toch nog niet inzat. ’s Ochtends het weer checken en er leek zich toch opeens een klein weergaatje af te tekenen voor de komende 3 dagen. Daarna zou het weer allemaal bar en boos zijn. Dus aan de slag! Boot klaar maken en vertrekken. Met een goede omweg van zo’n 60 mijl zou alles prima te zeilen moeten zijn met de wind ruim van achteren.

De tocht begon voorspoedig. Heerlijk zeilend langs de Spaanse kust vingen we ons eerste tonijntje, vreugde alom! Tegen de avond moest de motor aan maar zo tegen de nacht kon die ook redelijk snel weer uit. Langzaamaan naderden we de Straat van Gibraltar, daar waar we de hardste wind verwachtte. En die kregen we ook. En niet lekker van achteren maar gewoon schuin van voren. Een goede windkracht 6 tot 7. Voor de niet zeilers onder ons: waar de zee zich vernauwt en wind en water door een engte moet, ontstaat een kermisattractie waar de Efteling jaloers op zou zijn. Om het feest compleet te maken hield onze automatische stuurautomaat er mee op. Dit betekende dat de boot op de hand gestuurd moest worden en de wachtloper van dienst gedurende zijn of haar 3 uur durende wacht geen moment achter het stuurwiel vandaan kan komen. Tel daar bakken zeewater bij op dat opspat wanneer de boot zich tegen een golf beukt waardoor je redelijk snel zeiknat achter het stuur zit. Tot overmaat van ramp raakte Floor ook nog geveld door behoorlijke zeeziekte waardoor Casper het zwaar voor zijn kiezen kreeg. Ten slotte vernamen we ’s nachts dat de haven die we aan wilden lopen (Rabat) dicht was vanwege de hoge golven waardoor invaren niet mogelijk was. Nog 7 extra uren op zee erbij tot de volgende haven…

Liggend in je bed of verkleumd achter het roer gaan dan alle opties door je hoofd. Kunnen we dit wel aan? Moeten we dit wel willen? Wat als dit elke keer gaat gebeuren? Middellandse zee is ook leuk?

Aankomen in Mohammedia voelde in eerste instantie een beetje als een deceptie. Tuurlijk, we hadden Marokko bereikt maar niet op de manier waarop we het ons hadden voorgesteld. Niks geen euforische invaart in Rabat, geen plek in de haven dus ankeren op een rollende zee. Dan helpt er maar een ding: onder de wol en eens even een flink aantal uren slapen. Dan ziet de wereld er altijd weer beter uit.

In ons geval was er de dag erna niets meer van de wereld te zien. Potdichte mist, we konden de voorkant van de boot niet eens zien vanuit de kuip. Toen die eenmaal optrok, begonnen ook onze kansen te keren. We belden met de haven in Rabat en zij bevestigden: vandaag zijn we open. Dus hop anker op en een beetje tegen onze principes in 30 mijl terugvaren. Het was een beetje of we een herkansing kregen. De oceaan was machtig maar ook prachtig. Een vette makreel aan de haak en toen ook de hoofdprijs, onze eerste mahi mahi!!! Om onze revanche compleet te maken hadden we een spectaculaire invaart de rivier op richting Rabat. Voorafgegaan door een pilot en achternagezeten door grote rollende golven, spoelden we letterlijk een wereld vol nieuwe indrukken binnen. Langs de kant stonden Peter en Monique van De Liefde naar ons te zwaaien en te filmen.  Lokale roeibootrivierovervaarders zwaaien vriendelijk en heten ons welkom in Marokko. Wat een fijn gevoel!

En nu liggen we prinsheerlijk in de marina. Onze roadtrip is geboekt en ons eerste souk-bezoek hebben we in de pocket. We hebben superveel zin in onze tocht in het binnenland. Chefchaouen, Fes, de Todra-kloof, de Hara Oase en Marrakech staan op het programma. En daarna? Dan is die emmer moed inmiddels vast wel volgedruppeld.

Tonijn(tje)

De eerste mahi mahi! 

Ruige invaart bij Rabat


Pilotbootje voorop (tussen de touwen)
Nieuwe indrukken





vrijdag 29 september 2017

Belangrijke update!!

Vanochtend vertrokken vanuit Tavira naar Cadiz? Rabat? Het maakt niet uit, want....FISH ON!!!!! Een tonijn(tje)!!! Vlak voor het ingaan van de eerste wacht begon de lijn te gillen. Niks geen protocol volgen, gewoon binnenhengelen dat ding. Morgen tonijnsashimi als ontbijt.

Rustig weer tot nog toe. We varen zo oostelijk mogelijk om straks de harde wind ruim van achteren te kunnen nemen. Nog zo'n 180 mijl te gaan.

donderdag 28 september 2017

De sage van het nimmer arriverende verfpotje

We nemen het visprotocol nog een keer door:
  1. De vislijn begint te gillen.
  2. De wachtloper van dienst gilt ook: “FISH ON!!!
  3. Casper snelt naar de hengel en gaat de buit binnendraaien. 
  4. Floor:
    • haalt de snelheid uit de boot (zeil verminderen of gas verminderen)
    • pakt binnen de alcohol (nee, niet om de vangst te vieren maar om de vis mee te verdoven of op z’n minst het gespartel te verminderen)
    • pakt de gaff (een gemene haak om de vis mee aan boord te trekken)
    • laat alvast wat recepten door haar hoofd gaan hoe de vis te bereiden
    • oefent alvast wat troostende woorden voor het geval de buit mocht ontsnappen
    • probeert het algehele stressniveau aan boord wat te verminderen
    • moedigt ondertussen Casper hulpvaardig aan

Hoewel het protocol er ondertussen feilloos inzit, hebben we het tot nog toe niet nodig gehad. De makrelen die we vingen waren heerlijk, maar waren weinig bewerkelijk om binnen te hengelen. Maar voor onze tocht naar Marokko hebben we goede hoop op het grotere werk. Verlekkerd kijken we op iedere vismarkt die we tegen komen naar de bonito’s en ander tonijnwerk. En dan stuurt de Vagebond ons ook nog foto’s van hun vangst onderweg naar Rabat. Drie pracht mahimahi’s!!! Dus op naar Marokko!

Ware het niet dat wij muurvast zitten in de sage van het nimmer arriverende potje verf. Een maand geleden besteld en ondertussen vele mañana’s verder hadden wij nog steeds geen verf om de roest in onze watertank mee te lijf te gaan. Moest van buiten Portugal komen. Zou volgende week in Lissabon zijn. “Niet aangekomen, gek, nooit eerder gebeurd, maar toch zeker morgen”. “En anders maandag”. “Of het er al is? Nee, maar toevallig net met de leverancier gemaild waar het blijft”. “Morgen zeker!” Hoe graag we de Portugezen ook mogen, op verfgebied waren we ons vertrouwen in hen een beetje kwijt en bestelden de verf daarom in Ayamonte, net over de Portugese grens in Spanje. Hier zit een watersportwinkel die door Nederlanders wordt gerund. Vol goede moed en met een pracht weergat voor onze tocht naar Marokko voeren we op maandagochtend vanuit Faro naar Spanje. Boot aangelegd voor een korte pitstop bij de watersportwinkel. Geen verf. Waarschijnlijk mañana… Weg weergaatje naar Marokko, weg geplande roadtrip door Marokko en het krat met sushibenodigdheden ook maar weer opgeborgen.

Inmiddels hebben we de verf en is de watertank geschilderd maar het loket voor weergaatjes naar Rabat is voorlopig ferm gesloten. Het poeiert de komende dagen vanuit de Straat van Gibraltar dus daar wagen we ons niet aan.

Wie de zakdoek er inmiddels bij heeft gepakt, berg die maar weer op. Want wij vinden het nog steeds fantastisch in de Algarve! De zomer duurt hier voort. We hebben genoten van familiebezoek, spotten in Faro en Tavira volop ooievaars en flamingo’s, we shoppen ons suf in de Chinese winkels die al die dingen verkopen waarvan je eigenlijk niet begrijpt dat je ooit zonder hebt kunnen leven, we hebben nog een paar hele fijne zeildagen en dompelen ons onder in het laid-back bestaan op Ilha de Culatra en Ilha de Tavira. 

En we nemen het visprotocol nog maar een keer door want mañana…



Vissers bij de vleet 

Ilha de Culatra - een beetje Carieb in Europa

Ilha de Culatra - strandjuttersparadijs



Niet de lokale ijsbaan maar zoutwinning

Flamingo! (en dan niet in Artis)

Zout schuiven

woensdag 13 september 2017

Kielekiele

"Hoeveel centimeter nog onder de roerbladen?" "Volgens mij ligt de buik al vast." "Liggen we nu scheef?" "Moeten we anders een anker uitbrengen aan de zijkant?" "Volgens mij is het daar dieper!" We zitten met 4 mensen in de kuip en Femmie ligt in het water en wordt rondjes rondom de boot gestuurd om te kijken of het overal even diep is en om de diepte onder de boot te meten. Het valt niet mee als 13-jarige tussen alle volwassenen...

Bij het schrijven van ons vorige blog hadden we al lang en en breed bedacht hoe we de hele Algarve en een deel van de Spaanse zuidkust zouden gaan verkennen. Sterker nog, we waren al anker op gegaan om te vertrekken! Alleen de kiel moesten we nog even laten zakken... Normaal een kwestie van een knop ingeduwd houden maar nu blijft het oorverdovend stil. Ons hydraulisch systeem lijkt niet te functioneren, waarschijnlijk door een lekkage van de slangen die in de kielkast zitten. Om dat te controleren moet de kielkast open en dat betekent dat we moeten droogvallen (we weten niet zeker of het water boven de kielkast uitkomt als we 'm openmaken dus om het zekere voor het onzekere te nemen, hebben we liever geen water onder de boot als we dat doen).

Kielkast openmaken. Spannend!


De eerste keer gaat het vlekkeloos maar is het donker dus dat kunnen we niet bewijzen. Peter van zeilboot De Liefde (sydeliefde.blogspot.nl) komt een handje helpen en Monique en Femmie verlenen morele support vanaf hun boot. Het euvel is snel bewezen. Kielkast gaat open en bij de eerste aai over de hefkielknoppen spuit de hydraulische olie er uit. Slang lek. Kielkast gaat weer dicht en een paar uur later drijven we weer.

De boosdoener
Cas gaat vol goede moed op pad naar Portimao om op zoek te gaan naar nieuwe slangen. Hij heeft mazzel want hij komt per toeval Arie tegen. We hebben een paar weken eerder naast hem voor anker gelegen en hij haalt die dag toevallig net zijn boot uit het water en kent de scheepswerf van Portimao als zijn broekzak. Twee uurtjes en wat kopjes koffie later kunnen we weer anker op om de lekke slang te demonteren zodat die naar het hydrauliekmannetje kan. Kwestie van weer een keer droogvallen. Peuleschil. Hebben we immers al gedaan.

We varen naar dezelfde plek, het water zakt alleen dit keer zakken wij mee! Naar één kant!! De boot helt over en helt over. Binnen valt alles om. Even is er blinde paniek. "We gaan om!!" roept Casper. "Wat moet ik doen???" roept Floor. Dan lijkt de boot langzaam tot stilstand te komen. Peter is dan al halverwege De Liefde onze kant op geroeid, opgeschrikt door ons geschrokken gegil.

Rechtop duwen lukt niet meer.

Daar ligt ze dan onze stoere Summerwind. Gestrand. Droogvallen voor amateurs. De schrik zit ons even goed in de benen en de tijd voordat we weer drijven kruipt voorbij. En we moeten nog een keer om straks de nieuwe slang te monteren.

AU!!!

Een paar dagen later is het zover. Monique en Peter zijn aan boord gekomen om morele support te verlenen en met z'n vieren maken we elkaar helemaal gek met ieder zijn eigen gedachten over wat we nu wel of niet moeten doen. Iedere millimeter dat het water zakt wordt in de gaten gehouden. En het lukt! Drooggevallen zoals het hoort, in de stralende zon! De nieuwe slang wordt gemonteerd en de kiel loopt weer als een tierelier.



Het is duidelijk en welverdiend: Peter krijgt de Summerwind Kluskroon uitgereikt! (medezeilers let op: als je bij De Liefde aan boord een klus verricht, maak je kans om deze felbegeerde trofee uitgereikt te krijgen want het is een wisseltrofee)

(klus)Koning!


Tussen het klussen door wordt er gevist (maar niks gevangen)

En Lagos bezocht (low-budget lunch)



zaterdag 26 augustus 2017

Home away from home

We hebben ons kamp opgeslagen in de Algarve. Tot eind september wanneer we verder willen naar Marokko. Vanaf Lissabon zijn we in de richting van Cabo Sao Vincente geprutteld, het meest zuidwestelijke punt van het Europese vasteland en een indrukwekkende kaap om te zien. Met het ronden van die kaap nemen we (voorlopig?) afscheid van de frisse oceaanbries en deze maakt plaats voor een warme wind. Truien en lange broeken worden diep weggestopt en we moeten naarstig op zoek naar een grotere variëteit aan bikini's en zwembroeken. Er zijn er eerder onderweg een paar gesmolten in wasdrogers die wellicht wat te hoog ingesteld waren...


Cabo Sao Vincente




Ons basiskamp is Alvor geworden. Een klein toeristisch dorp aan een lagune tussen het nog veel meer toeristische Lagos en Portimao. Alvor ligt aan een soort waddengebied waar iedere 6 uur de zandplaten droogvallen, en dat alles beschut van de oceaan door een duingebied. Als je het nog niet was dan word je hier vanzelf een soort Midas Dekker want de diversiteit aan vogels, vissen en krabbetjes is groot. De menukeuze in de restaurantjes is dat niet. Sardientjes, sardientjes, sardientjes. Gelukkig vervelen die niet snel. Naast sardientjes zijn er ook veel roodverbrande luidruchtige Engelsen. Die vervelen wat eerder. 



Alvor ankerplaats

Vanuit ons basiskamp maken we uitstapjes naar verschillende stranden en baaitjes in de buurt. De eerste familie komt op bezoek en samen met hen wordt er van alles ondernomen. We zeilen een dagje mee met Ronald en Anneke op hun nieuwe boot (en ontdekken dat er dus boten zijn die met minder dan windkracht 3 wel nog kunnen zeilen). We eten gezellig met oud-collega Jeannet en Ed. En maken kennis met menig andere bewoner in ons basiskamp. We doen ook mee aan de lokale feestweek en vegen op de afsluitende avond de dansvloer aan wanneer de Portugese Nick & Simon komen optreden (Ricardo & Henrique, check them out!!!). Het voelt al bijna als thuis.




Familiepret


video





De komende weken staan in het teken van klussen aan de boot - het bovendek heeft een nieuwe laag verf nodig en we voeren een eeuwige strijd tegen roestplekjes - de rest van de Algarve verkennen en er staan nog andere familiebezoeken op de planning. We bereiden ook langzaam onze reis naar Marokko voor waar we een roadtrip willen gaan maken. En tussendoor vooral heel veel genieten!

Sleutelen. Aan je eigen boot of die van de buren.


Voordeel van droogvallen. Boot poetsen!