donderdag 25 januari 2018

Onze bubbel

“Ja, kijk daar, een vrachtschip!” Zelden hebben we met zoveel plezier zitten staren naar één van de zeereuzen die honderden containers vervoeren. We zwaaien enthousiast. Geen idee of dat wordt opgemerkt, laat staan of er wordt terug gezwaaid. Na bijna 13 dagen één van de eerste tekenen of menselijke aanwezigheid. Langzaam wordt onze oceaanbubbel doorgeprikt.

Na bijna 2 weken op zee zijn we toe aan de aankomst. De 1 verlangt wanhopig naar een douche, de ander naar een goede wandeling of andere mogelijkheid tot lichamelijke activiteit, weer een ander heeft zin in een goed stuk vlees of aan een goede opruimbeurt aan boord. Waar we allemaal naar verlangen is een boot die niet 24 uur per dag als een dobber op en neer beweegt.

Op 2 januari varen we weg uit Mindelo en worden onze additionele crewmembers ruw in het diepe gegooid. Flinke golven met dito wind. De eerste 48 uur zijn echt afzien. Ze vragen zich regelmatig af: waar ben ik aan begonnen en hoe ga ik dit in hemelsnaam 2 weken volhouden??!!

Alles aan boord, bemanning inclusief, wordt ruw heen en weer geschud. Toch proberen we een soort ritme en routine aan boord te vinden. Julien bakt brood voor de lunch, Vincent is chef vislijn, Casper doet 1001 dingen en Floor houdt zich bezig met weer en blog. Tussendoor probeert iedereen zoveel mogelijk slaap te pakken.

In de eerste 48 uur trekken we vis naar binnen. Eerst een mahimahi en daarna een kanjer waarvan we nog steeds niet weten wat het is. Wie het weet mag het zeggen? Daarna worden al onze lures afgebeten. Hoewel we geen niet-vliegende vis meer zien, moeten ze er dus wel zitten. We zien een groepje grinden (kleine zwarte walvissen) bij de boot en later nog een paar keer dolfijnen.

Iedere avond om 19u30 UTC hebben we radionetje maar hoe verder we geraken hoe lastiger het is om de anderen te ontvangen. Onze bubbel wordt steeds kleiner en steviger.

Dagen vullen zich met klusjes – de boot houdt er geen rekening mee dat klussen nu even heel oncomfortabel is en tijdens een oceaanoversteek gaan er dus ook dingen stuk. Er komt zout water binnen in de achterhut… Het valt mee, dit wordt veroorzaakt door de emmers zout water die we over ons heen gooien bij wijze van douche. Via de bakskist sijpelt dit door in de achterhut. Dan staat er water in motorruimte. Dit probleem wordt ook opgelost. Het water dat af en toe de kuip in komt, vindt zijn weg naar beneden via de noodroerinrichting. Wordt ook afgedicht. Dan doet de SSB radio het niet meer lekker – we kunnen wel ontvangen maar niet zenden. Het blijkt dat de aansluiting van de tuner is gecorrodeerd. Draadjes opkalefateren en we zijn weer in de lucht.

’s Nachts of ’s middags liggend in je bed merk je dat zo’n trip op zee wat met je doet. Droomloos slapen doet bijna niemand meer en wanneer je wakker ligt is er alle rust en ruimte om na te denken over wat de toekomst eventueel kan brengen. Geen dagelijkse rompslomp als boodschappen om je mee bezig te houden.

We kijken urenlang naar de verschillende kleuren van de oceaan en de snelheid waarmee de golven zich op- en afbouwen, naar de wolkenpartijen in de lucht, naar de sterrenhemel wanneer die zich laat zien, naar de kleine vogeltjes die als zwaluwtjes over het wateroppervlak scheren, naar de zwermen vliegende vissen die uit het water opstijgen, de een meer succesvol en gracieus dan de ander.

Na 13 en een half etmaal zijn we echt blij wanneer we het anker kunnen laten vallen bij Iles du Salut in Frans Guyana. 48 uur bijkomen voordat we ons aan het laatste stuk van de oversteek wagen, nog 200 mijl tot aan Domburg, Suriname. Even de benen strekken, aapjes kijken, zwemmen, een biertje drinken en een nacht onafgebroken slapen.

Het laatste stuk naar Suriname is als varen op het IJsselmeer. Geen golven, groenbruin water, 4 meter diep. En de motor aan…geen zuchtje wind meer te bekennen voor een groot deel van de tocht. Tegen de ochtend komen we aan bij de monding van de Surinamerivier. We kijken onze ogen uit naar de vissersbootjes, de kleurige huizen op de kant en de rode en groene boeien. Het is ondiep hier dus het is goed uitkijken dat je binnen de vaargeul blijft. ’s Middags tegen borreltijd zijn we er! We zien de groep zeilers die ons zijn voorgegaan al liggen in de verte, geankerd bij Domburg. Het is leuk om boten terug te zien waarvan we dachten dat we die niet meer tegen zouden komen en om boten te ontmoeten die we tot nog toe alleen maar van verhalen kenden.


Het havenresort bij Domburg is een waar paradijsje om bij te komen. Vlak water. ’s Ochtends in de kuip bij een opkomend zonnetje luisteren we naar de brulapen aan de ene kant van de oever en de hanen en andere vogels op de andere oever. In de bar op de kant vertellen we sterke verhalen over onze overtocht aan de overige zeilers. Eindelijk weer eens langer onder een (koude) douche! Hier willen we wel even ons kamp opslaan voor een tijdje en bedenken hoe we de komende paar maanden tot aan het orkaanseizoen willen inrichten.


Laatste boodschappen doen
Klaar voor vertrek!

Zeilen op standje oceaan oversteken

Pret op het voordek



 

Ter voorkoming van scheurbuik


Wat hebben we nou gevangen???

Afzien tijdens de nachtdienst

Klussen gaat altijd door. Ook midden op de oceaan.

Iedere dag vers gebakken brood

Heel even niets



Iles du Salut

Eindelijk weer de benen strekken

Magisch doorkijkje


Aapjes kijken

Iles du Salut - een prachtige landingsplek

Waterkant in Domburg, Suriname - de beloning!

donderdag 18 januari 2018

Atlantic Crossing - op weg naar onze eindbestemming

Iles du Salut is een prachtige plek om te landen na de oversteek van de Atlantische. Ongerept, vol historie, aapjes, schildpadden. We slapen bij en wandelen rond op Ile Royale. We kijken uit op Devils Island en Ile Saint Joseph en proberen ons voor te stellen hoe daar geweest moet zijn in de tijd dat het nog een strafkolonie was.

Na een paar dagen rust begint het te kriebelen om verder te varen naar onze eindbestemming van onze oversteek. We dromen over roti kip en verlangen zo langzamerhand ook wel een beetje naar een echte douche en verse voorraden.

Donderdagochtend om half 5 halen we het anker op en beginnen aan onze laatste etappe. Morgen om deze tijd zitten we hopelijk aan een djogo biertje!

dinsdag 16 januari 2018

Atlantic Crossing - Land Ahoy!!

Vanaf waypoint Orange wordt alles anders. We pakken de noordwestgaande stroom op en vanaf dat moment zijn we niet meer te houden. Hoeveel zeil we ook verminderen, we komen niet meer onder de 7 knopen. En zo kan het gebeuren dat om 4u 's ochtends de champagnekurk er uit knalt wanneer we ons anker laten vallen in Coconut Bay op Iles du Salut. We did it!!! 13 en een half etmaal en we zijn aan de overkant. 1775 mijl hemelsbreed, waarschijnlijk hebben we meer dan 2000 mijl gezeild.

In het donker, wachtend op het eerste daglicht om te zien hoe onze omgeving er uit ziet, evalueren we de trip een beetje. Wat ging goed, wat was lastig.

Voor nu superblij dat we er zijn. Morgen gaan we eiland verkennen. Vincent gaat een wilde kip vangen en Casper gaat die BBQ-en.

Voorlopig is het even over en uit vanaf sv Summerwind - it's party time!!!!

maandag 15 januari 2018

Atlantic Crossing - Blue monday?

Het is blue monday vandaag. De meest depressieve dag van het jaar naar het schijnt. Feestdagen voorbij, nog lang geen voorjaar, goede voornemens alweer verbroken. Kommer en kwel.

Hier geldt dat niet. Natuurlijk is er wel onmetelijk veel blue om ons heen qua water en lucht we staan ook aan de vooravond van de grootste feestdag van 2018: morgen komen we aan op Frans Guyana. Reken maar dat de champagnekurken de lucht invliegen!

Het is hier inmiddels 4 uur vroeger dan in Nederland en nog pikkedonker. We hebben inmiddels de eerste tekenen van menselijke beschaving gezien sinds een dag of 10. Uitsluitend in de vorm van andere boten.

Er reizen sinds gisteravond ook 3 vogeltjes met ons mee. Het doet me aan een liedje van Bob Marley denken.

Complimenten gaan uit naar kokkie Cas. In welke zeegang we ons ook bevinden, hij weet met veel kunst en vliegwerk telkens weer lekkere maaltijden naar boven te toveren, ook nu de ingredienten wat schaarser worden. Rijfkoekjes/rosti van aardappel, zoete aardappel en ui. Pompoenlinzensoep. Wraps met tonijn, doperwtjes en kappertjes. Wij kunnen alleen maar met veel respect toekijken.

Nog 160 mijl te gaan!

zaterdag 13 januari 2018

Atlantic Crossing - blauw blauw blauw

Zaterdagochtend, een nieuwe dag is aangebroken. Afgelopen nacht aardig wat wind gehad en de wind draaide zo dat we bijna noordwestwaarts voeren. Maar wij moeten nog wat zuidelijker geraken. Vanochtend daarom gegijpt en we varen nu weer langzaam richting onze koerslijn.

Het is misschien nog wat vroeg maar we kijken heel voorzichtig naar een aankomsttijd op dinsdagmiddag begin van de avond lokale tijd. We hopen nog net met daglicht het anker te kunnen droppen bij Ile de Royale, een van de eilanden van Iles du Salut.

Vanavond hopen we beter contact te kunnen hebben met de Elisabeth, de White Mustang en de Heavy Metal. Zij vertrekken vandaag uit Gambia en de kaapverden en wanneer ze eenmaal op volle zee zitten wordt radiocontact als het goed is beter. Benieuwd hoe het hen de eerste uren vergaat!

Vandaag moet de inspiratiemachine in overdrive om een lekkere maaltijd te verzinnen. Onze Franse bakker heeft tot 9u vanochtend dienst gehad en slaapt nog even. Vandaag dus geen brood bij de lunch.

Nog een kleine 400 mijl te gaan!