The day after the night before...de dag na de eerste nacht op zee voelt altijd of je een beetje moet uitbrakken zonder dat je daarvoor het plezier van de avond daarvoor hebt gehad.
De eerste 24 uur waren best pittig maar daar staat een nieuw 24uurs record tegenover: 180 mijl! De omstandigheden zijn nu wat relaxter. Wat minder wind en de golven zijn wat afgenomen. We verwachten met een uurtje of 3 een hoge druk gebied in te varen waardoor we de wind in zijn geheel gaan kwijtraken.
Een grote boze vis heeft ons visaas afgepakt. Hij moet nu door het leven met een roze inktvis piercing.
Bijna borreltijd met brie en zelf geroosterde amandelen als snack.
Ruim 226 mijl gevaren, nog 284 te gaan. Bijna op de helft!
Sent from Iridium Mail & Web.
De zeilavonturen van Casper, Floor en SV Summerwind
woensdag 9 januari 2019
dinsdag 8 januari 2019
Hotseklotsen
Na 7 1/2 maand weer een echte tocht. In een dag of 5 naar Jamaica, 510 mijl. Slik....
Het lijkt er even op dat Aruba ons niet meer wil laten gaan nadat we Summerwind bij het wegvaren pontificaal op een ondiepte parkeren. Leuk hoor dat helderblauwe water, maar we zien liever niet dat we op een rif zitten.. Gelukkig met wat wiebelen, waggelen en wat geluk ziin we na een minuut of 15 vrij. En meteen klaarwakker!
Na een uurtje of 9 varen zitten de eerste 60 mijl er op. Het is wat rommelig maar we hotseklotsen er met een aardig vaartje doorheen. De eerste happy hour zit er ook al op.
We maken ons langzaam op voor de schemering, verhoogde viskans!!!
Morgen nieuwe berichten.
De Summerwindjes
Sent from Iridium Mail & Web.
Het lijkt er even op dat Aruba ons niet meer wil laten gaan nadat we Summerwind bij het wegvaren pontificaal op een ondiepte parkeren. Leuk hoor dat helderblauwe water, maar we zien liever niet dat we op een rif zitten.. Gelukkig met wat wiebelen, waggelen en wat geluk ziin we na een minuut of 15 vrij. En meteen klaarwakker!
Na een uurtje of 9 varen zitten de eerste 60 mijl er op. Het is wat rommelig maar we hotseklotsen er met een aardig vaartje doorheen. De eerste happy hour zit er ook al op.
We maken ons langzaam op voor de schemering, verhoogde viskans!!!
Morgen nieuwe berichten.
De Summerwindjes
Sent from Iridium Mail & Web.
maandag 31 december 2018
Nog geen Tabak van
'Frequently during the period from early December through mid January or so, the easterly trade winds become stronger and remain moderately strong for a period of at least several days, sometimes more than a week or so. These are the so-called “Christmas winds” of the Caribbean'.
Nou daar zijn we dan mooi klaar mee. We liggen in een ankerbaai op Aruba en het waait hier de stront van de dijk. Iedere ochtend (en middag en soms ook avond) halen we hoopvol (maar tevergeefs) een nieuw weerberichtje op om te zien of zich binnenkort een weergaatje aandient om in 5 dagen naar Jamaica te varen. Cruiseboten varen af en aan. Aan boord is het met de wind die hard rondom de mast waait een beetje ongezellig. Je gaat niet voor je lol even in de kuip zitten, tenzij je er plezier in hebt om daarna de knopen uit je haar te kammen die er in gewaaid zijn. We hadden eigenlijk gehoopt om tussen kerst en oud & nieuw te vertrekken, maar dat bleek er niet in te zitten.
Gelukkig heeft Aruba behalve eindeloos veel hotels, Gucci, Prada en Cartier een nog grotere troef in handen. Eerder dit jaar zijn de Tabakjes (Kees, Majida en Marijn) hier neergestreken toen ze in Curacao besloten om hun zeilreis per boot voorlopig te pauzeren en het avontuur elders voort te zetten. Wanneer we na de beruchte inklaarprocedure aan de levensgevaarlijke douane-steiger (die in het echt ook wel weer meeviel) de ankerbaai invaren en met ons kleine bootje naar de kant varen, staan zij ons al vrolijk zwaaiend op te wachten. Het is alsof we gisteren nog onze eerste Carieb-biertjes samen dronken op Tobago!
We worden door hen compleet in de watten gelegd. We mogen hun auto lenen en tuffen langs de boulevard waar we onze ogen uitkijken naar alle designer shops terwijl we meeblèren met alle kersthits op de radio. We kunnen heerlijk uitgebreid (warm!) douchen, de wassen worden bij hen gedraaid en het is vooral heel erg fijn en gezellig om ze weer te zien. We houden een uitbundig Surf & Turf kerstdiner bij de familie Tabak, samen met de Vageb(l)ondjes en maken ons op om ook Oud & Nieuw bij hen te vieren.
We lopen onze spieren stram in Nationaal Park Arikok, oefenen onze buoyancy en navigatieskills in onze meest ondiepe duik ooit (2m), raken verslaafd aan restaurant de Zeerover (je kan echt alles in een frituurpan gooien!), hotsenbotsen off road over het strand om daar vakkundig de Tabak-drone te slopen en kletsen gezellig bij en filosoferen en dromen over nieuwe toekomstige avonturen.
Nu lijkt er langzaam zicht te komen op een weergaatje vanaf 6 of 7 januari. Natuurlijk hebben we heel veel zin om verder te varen en Jamaica te gaan verkennen. Maar ach, misschien wordt het wel weer verder uitgesteld. We hebben er immers nog geen Tabak van!!
 |
| Flinke branding aan de oostkant |
 |
| Overnachtingshut aan de oostkant - compleet met bedden en al! |
zondag 2 december 2018
Ieder nadeel hep z'n voordeel
In Curacao staat onze favoriete bezigheid weer op het programma....klussen aan de boot. Onze noeste arbeid in Trinidad heeft ons slechts korte tijd plezier opgeleverd. De antifouling, de verf op het onderwaterschip die er voor moet zorgen dat we niet de hele flora en fauna uit de oceaan met ons meeslepen, heeft niet gehouden, dus dat moeten we weer eens dunnetjes overdoen.
Het planmatige in ons karakter (althans in dat van één van ons tweeën...) zijn we nog niet helemaal kwijt, dus ruim van te voren bestellen we de juiste potten verf en boeken een datum om uit het water te gaan. Helaas werkt het Caribische tempo niet in ons voordeel en blijkt de verf toch niet op tijd geleverd te kunnen worden waardoor we onze planning een week moeten opschuiven. Waar dat voorafgaand aan onze reis een hoop gescheld en getier zou hebben opgeleverd, zien we nu dat de reis toch wel al haar sporen op ons nalaat: joepie! nu kunnen we een weekje sightseeing doen op Curacao!
In plaats van in de Curacao Marina parkeren we onze boot daarom op de immense ankerplaats op het Spaanse Water. Riens van SY Zeezwaluw chauffeurt ons naar Willemstad voor het inklaarproces en geeft ons meteen de belangrijkste ins en outs die we moeten weten (lees: waar kun je goedkoop en lekker eten!).
We huren een prachtbolide met arko (alle ramen kunnen open) bij Dennis en na de lijst met bijzondere aandachtspunten doorgenomen te hebben ('als je de knipper naar rechts aanzet dan gaan de ruitenwissers aan' en 'laat de blower maar uit want dan valt je motorvermogen weg') voelen we ons de koning te rijk. We hebben de auto ook hard nodig want we willen we de volgende ochtend al voor zevenen op pad. Een belangrijke To-Do staat er dan op het program - we hebben om 9u een interview bij het Amerikaanse consulaat om een visum te bemachtigen zodat we met de boot naar de VS kunnen en de weg naar Willemstad is druk, hobbelig en onvoorspelbaar. We varen de volgende ochtend met ons kleine bootje naar de kant waar we in de ochtendschemering ons rode scheurmonster al net kunnen ontwaren. SHIT! Lekke band. En de reserveband is ook lek... Dan maar met een lekke band op pad, over de onverharde wegen op zoek naar een tankstation. Gevarenlichten voor de zekerheid aan, met als gevolg een zwiepende ruitenwisser voor je snufferd in de stralende ochtendzon. Een bijzonder gezicht. En ook nog aansluiten in de file...
Met het wegtikken van de tijd, stijgt de temperatuur in de auto en nemen de klotsende oksels toe. We parkeren ons scheurijzer (alleen nu dus even niet) langs de kant van de weg, verkleden ons in ons goede goed en steken de duim omhoog. Gelukkig duurt het nog geen minuut voordat we worden opgepikt door een auto die gelukkig wel over airco beschikt en wiens banden wel vol lucht zitten en kunnen we daarin aansluiten in dezelfde file.
Uiteindelijk komt alles op z'n pootjes terecht. Wij zijn op tijd voor ons interview waar we glansrijk voor slagen, Dennis heeft ondertussen de lekke band en het reservewiel gefixt en wij krijgen vanuit Willemstad een lift terug naar ons karretje. Al met al een goede start van ons verblijf hier op Curacao!
De dagen er na tuffen we probleemloos over het eiland. We beklimmen de Christoffelberg en duiken de Blue Room in, een grot aan de westkant van Curacao. We worden een beetje verliefd op Willemstad. We drinken de wereldberoemde Rom Berdè, een gifgroene rum die het midden houdt tussen dropshot, pastise en wodka, in de Netto Bar in Willemstad en proberen de lokale cuisine in iedere snèk en foodtruck die we tegenkomen. Een snèk is een openluchtbar waar bier, rum, pastechis, kippenpootjes, ijs en soms complete maaltijden worden genuttigd. Vaak staan er een paar plastic stoeltjes en tafels voor de deur, de meeste mannen hangen aan de getraliede toonbank. Couleur locale noemen we dat.
En zo doen we in sneltreinvaart een rondje Curacao en schudden we de laatste Bonariaanse rustgevoelens van ons af. De potten verf zijn inmiddels gearriveerd dus vanaf maandag kunnen we aan de slag!
Het planmatige in ons karakter (althans in dat van één van ons tweeën...) zijn we nog niet helemaal kwijt, dus ruim van te voren bestellen we de juiste potten verf en boeken een datum om uit het water te gaan. Helaas werkt het Caribische tempo niet in ons voordeel en blijkt de verf toch niet op tijd geleverd te kunnen worden waardoor we onze planning een week moeten opschuiven. Waar dat voorafgaand aan onze reis een hoop gescheld en getier zou hebben opgeleverd, zien we nu dat de reis toch wel al haar sporen op ons nalaat: joepie! nu kunnen we een weekje sightseeing doen op Curacao!
In plaats van in de Curacao Marina parkeren we onze boot daarom op de immense ankerplaats op het Spaanse Water. Riens van SY Zeezwaluw chauffeurt ons naar Willemstad voor het inklaarproces en geeft ons meteen de belangrijkste ins en outs die we moeten weten (lees: waar kun je goedkoop en lekker eten!).
We huren een prachtbolide met arko (alle ramen kunnen open) bij Dennis en na de lijst met bijzondere aandachtspunten doorgenomen te hebben ('als je de knipper naar rechts aanzet dan gaan de ruitenwissers aan' en 'laat de blower maar uit want dan valt je motorvermogen weg') voelen we ons de koning te rijk. We hebben de auto ook hard nodig want we willen we de volgende ochtend al voor zevenen op pad. Een belangrijke To-Do staat er dan op het program - we hebben om 9u een interview bij het Amerikaanse consulaat om een visum te bemachtigen zodat we met de boot naar de VS kunnen en de weg naar Willemstad is druk, hobbelig en onvoorspelbaar. We varen de volgende ochtend met ons kleine bootje naar de kant waar we in de ochtendschemering ons rode scheurmonster al net kunnen ontwaren. SHIT! Lekke band. En de reserveband is ook lek... Dan maar met een lekke band op pad, over de onverharde wegen op zoek naar een tankstation. Gevarenlichten voor de zekerheid aan, met als gevolg een zwiepende ruitenwisser voor je snufferd in de stralende ochtendzon. Een bijzonder gezicht. En ook nog aansluiten in de file...
Met het wegtikken van de tijd, stijgt de temperatuur in de auto en nemen de klotsende oksels toe. We parkeren ons scheurijzer (alleen nu dus even niet) langs de kant van de weg, verkleden ons in ons goede goed en steken de duim omhoog. Gelukkig duurt het nog geen minuut voordat we worden opgepikt door een auto die gelukkig wel over airco beschikt en wiens banden wel vol lucht zitten en kunnen we daarin aansluiten in dezelfde file.
Uiteindelijk komt alles op z'n pootjes terecht. Wij zijn op tijd voor ons interview waar we glansrijk voor slagen, Dennis heeft ondertussen de lekke band en het reservewiel gefixt en wij krijgen vanuit Willemstad een lift terug naar ons karretje. Al met al een goede start van ons verblijf hier op Curacao!
De dagen er na tuffen we probleemloos over het eiland. We beklimmen de Christoffelberg en duiken de Blue Room in, een grot aan de westkant van Curacao. We worden een beetje verliefd op Willemstad. We drinken de wereldberoemde Rom Berdè, een gifgroene rum die het midden houdt tussen dropshot, pastise en wodka, in de Netto Bar in Willemstad en proberen de lokale cuisine in iedere snèk en foodtruck die we tegenkomen. Een snèk is een openluchtbar waar bier, rum, pastechis, kippenpootjes, ijs en soms complete maaltijden worden genuttigd. Vaak staan er een paar plastic stoeltjes en tafels voor de deur, de meeste mannen hangen aan de getraliede toonbank. Couleur locale noemen we dat.
En zo doen we in sneltreinvaart een rondje Curacao en schudden we de laatste Bonariaanse rustgevoelens van ons af. De potten verf zijn inmiddels gearriveerd dus vanaf maandag kunnen we aan de slag!
 |
| Uitzicht op Klein-Curacao bij zonsondergang |
 |
| Invaart naar Spaans Water |
 |
| Een stuk frisser hier, slechts 28 graden. Tijd dus voor een fleece-dekentje |
 |
| Sight-seeing: uitzicht over Santa-Martha baai |
 |
| Santa Martha baai: anker wishlist |
 |
| Onze rode duivel |
 |
| Uitzinnige vreugde, de top is bereikt |
 |
| Bloed, zweet en een selfie |
vrijdag 23 november 2018
Back in the sadle
Het echte reisgevoel ligt heel diep weggestopt een beetje te sluimeren, te wachten tot het weer wakker geschud wordt.
Vanaf half oktober zien we de eerste mede-zeilers langzaam wakker worden.
Weerkaarten, actueel en historisch, worden er bijgepakt, routes worden uitgeplozen. Het orkaanseizoen is officieel nog niet voorbij maar de eersten wagen het er op om weer richting de Oost-Carieb te vertrekken. Wij wisselen dan nog een aantal hoogte-en dieptepunten van onze reis tot nu toe af, in Nederland en terug op Bonaire. En dan is het zover. Na een laatste gezellige steigerborrel worden de volgende ochtend de benodigde uitklaarstempels gehaald bij de douane. Er rolt nog net geen dikke stofwolk uit het grootzeil wanneer dit na 6 maanden voor het eerst weer wordt gehesen. Wel moeten we de schimmel uit de reddingsvesten spoelen. Met enige weerstand draaien de schroeven de eerste rondjes en krakend breken de roerbladen zich los uit de aangroei. De koers is oostwaarts, een schamele 25 mijlen naar Klein-Curaçao om in te komen. Een uurtje of 7 later dobberen we heerlijk eenzaam en alleen achter ons anker met uitzicht op een helderwit strand en op de achtergrond het geluid van golven die breken op het rif. Een verdwaalde schildpad steekt nog
even zijn kop boven het water uit om te zien wie zijn avondrust komt verstoren. Het is gedaan met de rust, onze reis is weer begonnen. De komende 6 maanden varen we naar Aruba, Haiti, Jamaica, Cuba en de Bahama's.
Weerkaarten, actueel en historisch, worden er bijgepakt, routes worden uitgeplozen. Het orkaanseizoen is officieel nog niet voorbij maar de eersten wagen het er op om weer richting de Oost-Carieb te vertrekken. Wij wisselen dan nog een aantal hoogte-en dieptepunten van onze reis tot nu toe af, in Nederland en terug op Bonaire. En dan is het zover. Na een laatste gezellige steigerborrel worden de volgende ochtend de benodigde uitklaarstempels gehaald bij de douane. Er rolt nog net geen dikke stofwolk uit het grootzeil wanneer dit na 6 maanden voor het eerst weer wordt gehesen. Wel moeten we de schimmel uit de reddingsvesten spoelen. Met enige weerstand draaien de schroeven de eerste rondjes en krakend breken de roerbladen zich los uit de aangroei. De koers is oostwaarts, een schamele 25 mijlen naar Klein-Curaçao om in te komen. Een uurtje of 7 later dobberen we heerlijk eenzaam en alleen achter ons anker met uitzicht op een helderwit strand en op de achtergrond het geluid van golven die breken op het rif. Een verdwaalde schildpad steekt nog
even zijn kop boven het water uit om te zien wie zijn avondrust komt verstoren. Het is gedaan met de rust, onze reis is weer begonnen. De komende 6 maanden varen we naar Aruba, Haiti, Jamaica, Cuba en de Bahama's.
We zijn klaar voor nieuwe avonturen!
Sent from Iridium Mail &a mp; Web.
dinsdag 17 juli 2018
Weer even terug in Trinidad en Tobago
Tussen het werken, socializen en rommelen door hebben we eindelijk tijd gevonden om de video over onze tijd in Tobago en Trinidad af te maken. Een beetje heimwee krijgen we er wel van...
vrijdag 6 juli 2018
Iedere tuthola kan scooter rijden!
Een maand liggen we alweer op Bonaire!! Hoog tijd om een leemte in de opvoeding op te vullen: scooter rijden... Gesterkt door de wetenschap dat ik hier iedere tuthola op een scooter zie rijden, ik 3x gezakt ben voor mijn motorrijbewijs (en het vervolgens maar heb opgegeven) en door de aanwezigheid van Carla (die zo mogelijk nog minder ervaring heeft dan ik), huren we 3 scooters om Bonaire mee te verkennen.
De verhuurbaas kijkt wat bedenkelijk als hij hoort dat we (de dames) nog nooit scooter hebben gereden en ons hinkepotend oefenrondjes ziet draaien op de parkeerplaats. Hij loopt het eerste stukje wel even met ons mee om te zien of het goed gaat (dat geeft aan hoe hard we rijden...).
Nadat we ons met trillende handen en klotsende oksels door het verkeer van downtoon-Kralendijk hebben geworsteld, pakken we de highway richting zuid. Met de wind van opzij houden we ons stevig met beide handen vast en durven ons hoofd amper te bewegen uit angst dat onze scooter-pet afwaait (so much voor de wind in je haar voelen - met die zeelucht zie je er dan uit als Tina Turner die haar vingers in het stopcontact heeft gestoken). Eenmaal op rustiger wegen gaat het gas er op. Toch zeker wel een kilometer of 40 per uur. Vroemmmm!!!
Bonaire heeft een heel bijzonder landschap - in je ene ooghoek het roze water van de zoutpannen en in je andere ooghoek knal-turquoise water van de zee. Voor ons uit schieten de hagedisjes over de weg, een veilig heenkomen zoekend voor de motorgang.
Aan de horizon slalomt Cas lekker over de weg, Carla en ik volgen verbeten.
We bekijken de slavenhuisjes en staan stil bij de kunstwerken van aangespoeld hout en afval. We lunchen heerlijk bij Lac Bay waar we even wegdromen en ons voorstellen dat wij daar als een speer over het water windsurfen. Eerst maar eens veilig die scooter terugkrijgen in Kralendijk...
Na een uurtje of 4 en het betere bochtenwerk (kl*te grind...) zijn we blij dat we de scooters weer heel kunnen inleveren. Kralendijk haalt ook opgelucht adem want het verkeer op de rotondes stroomt weer een stuk makkelijker door zonder wiebelende slakken er op.
Maar....wordt ongetwijfeld vervolgd want we moeten nog te noord!
 |
 |
Abonneren op:
Posts (Atom)