Fiieeeuw.... De wind waait door de masten in de haven en onze boot schommelt af en toe aardig op en neer aan de lijnen. We zijn rozig gewaaid van een lang weekend zeilen. Geen lange stukken maar een beetje van haven naar haven gehobbeld op het Markermeer. Voor ons de generale repetitie want we zijn inmiddels zwaarbeladen en eigenlijk zo goed als klaar voor vertrek. Het enige wat ons nu nog tegenhoudt is tweeeneenhalve week van afscheidsetentjes, borrels, lunches en heel veel 'laatste keer dits en dats'. We worden vanzelf emotioneel klaargestoomd voor de start van onze reis.
Het is niet druk op het water tijdens het Paasweekend. De wind is goed en constant maar de temperatuur is fris. Waarschijnlijk dat dat medezeilers heeft weerhouden om uit te varen? Het geeft wel ruimte om lekker over het water te staren en in gedachten kunnen we dan niet anders dan ons steeds meer gaan beseffen hoe anders ons leven er over 3 weken uit zal gaan zien. Geen vaste baan meer, niet meer even gezellig eten of drinken met vrienden, geen zekerheid van telefoon- en internetontvangst wat hier het onderhouden van contacten zo gemakkelijk maakt. Geen vast tentje voor een koffie om de dag mee te beginnen op weg naar kantoor of voor een borrel op zondagmiddag bij mooi weer.
Als de wind een paar keer aantrekt tot boven de 20 knopen stel ik me voor hoe dat straks op de oceaan zal zijn als de wind meerdere dagen flink doorzet. Ik houd mezelf voor dat je daar vanzelf ingroeit en je je grenzen daarin verlegt, maar het zorgt toch ook wel voor zenuwen. Hoe zullen we ons staande houden als het een paar dagen oncomfortabel is aan boord?
We lopen een rondje om Marken en kijken naar alle verschillende vogels die we tegenkomen: een witte reiger, een snip, wat scholeksters en twee fuuten die samen sjansen. Welke dieren zullen we straks onderweg allemaal gaan zien?
De laatste weken voor vertrek kosten veel energie. Niet alleen om de boot klaar voor vertrek te krijgen en alle administratieve zaken op tijd afgerond te hebben, maar vooral ook door alle onzekerheden en vragen die telkens door je hoofd gaan en het langzaam losweken van ons leven hier. De spanning die zich langzaam opbouwt.
Kortom, het wordt tijd dat we gaan vertrekken. Laat die winden maar waaien en het avontuur beginnen. We zijn er klaar voor om nieuwe koffietentjes en borrelplekken te ontdekken. We zien er naar uit om energie te steken in het onderhouden van contacten ook al zal dat niet altijd makkelijk zijn. We hebben heel veel zin om mede-avonturiers te ontmoeten om van te leren en om indrukken mee uit te wisselen. Frankrijk, Spanje, Portugal, here we come! En daarna zien we wel verder.
Nu alleen eerst nog even afscheid nemen...
De zeilavonturen van Casper, Floor en SV Summerwind
maandag 17 april 2017
zondag 12 februari 2017
Hamsteren
Het is wit buiten. Voor het eerst sinds we aan boord wonen, nu bijna 3 jaar, ligt er een goede laag sneeuw op de boot en op de steigers. Het maakt het idee dat we over 12 weken gaan losgooien voor onze reis nog een stuk onwerkelijker.
Het maakt niet uit hoeveel we ook bezig zijn met de voorbereidingen, het lukt maar niet om een echte voorstelling te maken van hoe het straks zal zijn om weg te varen. Bij 6 maanden voor vertrek denk je, ach straks als het nog maar 3 maanden is, dan zullen we wel goed zenuwachtig zijn. En nu is het nog 3 maanden en denken we, ja straks als het nog 2 weken is, dán zullen we wel zenuwachtig zijn. En waarschijnlijk zitten we elkaar straks op 7 mei nog steeds een beetje verdwaasd aan te kijken als we over het Noordzeekanaal richting zee varen: ''Gaat het nu echt gebeuren?"
In onze voorbereidingsmanie hebben we inmiddels genoeg reservematerialen gehamsterd om minstens 3 boten mee te onderhouden. Ergens in ons achterhoofd klinkt steeds vaker en steeds luider: "Hoe gaan we al die spullen in hemelsnaam allemaal meekrijgen!"
Vandaar dat we vandaag maar voorzichtig gaan beginnen om wat spullen in te laden. 200m reservelijn, 80m dyneema als noodverstaging, impellers, filters, reservepompen voor motor en buitenboordmotor, EHBO spullen, het vindt langzaam een plek. We kunnen niet wachten tot de winter vertrekt zodat we daarmee ook de winterjassen en kleding voor een paar jaar kunnen opbergen. Dat levert weer plek op de kasten voor snorkels, flippers en eindeloos veel slippers!
We kopen een opblaasbare kayak waar we straks ondiepe baaien en riviertjes mee willen verkennen. En de boot zakt weer 3mm dieper. En is een generator misschien toch niet verstandig? Weer 2mm dieper in het water.
Gelukkig is het nog maar 12 weken dus hoeveel extra spullen kunnen we in dat tijdbestek nog vergaren...?
In onze voorbereidingsmanie hebben we inmiddels genoeg reservematerialen gehamsterd om minstens 3 boten mee te onderhouden. Ergens in ons achterhoofd klinkt steeds vaker en steeds luider: "Hoe gaan we al die spullen in hemelsnaam allemaal meekrijgen!"
Vandaar dat we vandaag maar voorzichtig gaan beginnen om wat spullen in te laden. 200m reservelijn, 80m dyneema als noodverstaging, impellers, filters, reservepompen voor motor en buitenboordmotor, EHBO spullen, het vindt langzaam een plek. We kunnen niet wachten tot de winter vertrekt zodat we daarmee ook de winterjassen en kleding voor een paar jaar kunnen opbergen. Dat levert weer plek op de kasten voor snorkels, flippers en eindeloos veel slippers!
We kopen een opblaasbare kayak waar we straks ondiepe baaien en riviertjes mee willen verkennen. En de boot zakt weer 3mm dieper. En is een generator misschien toch niet verstandig? Weer 2mm dieper in het water.
Gelukkig is het nog maar 12 weken dus hoeveel extra spullen kunnen we in dat tijdbestek nog vergaren...?
zondag 29 januari 2017
zondag 30 oktober 2016
Tiktak tiktak
De laatste twee weekenden van oktober zijn nog prachtig en
waar we kunnen werken we aan de boot. Er komen elke week wel wat nieuwe klussen
bij maar we weten er ook steeds wel wat weg te werken waardoor de lijst onder
controle blijft.
Dit weekend de veiligheidsluiken gemonteerd. We hebben
luiken laten maken van geperforeerd staal zodat er wel frisse lucht naar binnen
kan, maar ongenode gasten buiten blijven. We kunnen de luiken zowel van buiten
op slot doen (als we niet aan boord zijn) als van binnen (als we aan boord
zijn) en in geval van nood kunnen we ze als het goed is redelijk makkelijk van
binnen openmaken.
Daarnaast ook maar eens gekeken hoe ons Jordan Series Drogue (JSD) er nu eigenlijk uitziet en hoe we deze het beste kunnen opbergen in de lanceertas. De JSD is bedoeld voor echt extreme weersomstandigheden en gebruiken we als laatste middel in een storm. Onze stormtactiek zal zijn om voor de wind (dus met de wind van achteren) weg te varen, mits we ver genoeg van de kust af zijn. Om te voorkomen dat we hard van een golf af surfen waardoor we dwars op de golven kunnen komen te liggen en bij een volgende golf om zouden slaan, zullen we achter de boot de JSD uitgooien. De JSD bestaat uit een lijn van zo’n 100m met daaraan 139 kleine parachuutjes vastgemaakt.
Aan het einde van de lijn komt een gewicht die de
lijn met de parachuutjes onder water moet houden. Als het goed is zorgt deze
drogue er voor dat de boot wordt afgeremd tot een snelheid van 1,5 tot 2 knopen
(ca. 3 km p/u) en dat de kont van de boot op de golven blijft liggen. Als de
boot vanaf de top van een golf normaal naar beneden zou surfen, wordt deze nu
tegengehouden door de lijn met de parachuutjes. Een soort horizontaal
bungeejumpen. De bemanning kan dan binnen gaan zitten om de storm uit te zitten
en hoeft niet meer te sturen.
Misschien dat we ‘m een keer gaan uitgooien om te oefenen,
maar we hopen ‘m eigenlijk nooit nodig te hebben.
Verder hebben we gewerkt aan de bevestiging van de jerrycans
die we mee willen nemen voor extra diesel en benzine. We maken deze vast aan de
steigerdelen die we eventueel ook als loopplank kunnen gebruiken als we een
keer in een haven liggen met de kont naar de wal.
Ten slotte zijn we aan het oefenen geslagen op de
naaimachine om een hoes te maken voor ons beeldscherm buiten en voor ons tweede
anker (Fortress FX-55). Oke…haute couture is het niet, maar wel superleuk als
het ongeveer wordt wat je in je hoofd hebt.
Zo tikt er weer een weekend weg en realiseren we ons dat het
nu nog maar een maand of 6 duurt voor vertrek. Over 2 weken is de
vertrekkersdag van de vereniging voor toerzeilers. We hebben er veel zin in en
zijn benieuwd om te zien wie we allemaal gaan ontmoeten!
dinsdag 9 augustus 2016
//WL2K Drie landen op 1 dag en eindelijk fruits de mer!
Vrijdag 5/8 vroeg in de ochtend vertrokken uit Nieuwpoort. In kolonne. We waren duidelijk niet de enige die hadden zitten wachten op een weergaatje. Het plan was nogal wisselvallig - eerst maar eens de zandbanken van Duinkerken voorbij en daarna zien we wel. Toch nog wel een goeie 4/5Bft aan wind met bijpassende golven.
De zandbanken liggen langs de gezellige industriestrook van Duinkerken met in de verte de aanblik van de grote ferryhaven van Calais. Beide niet echt wat we in gedachten hadden. Tussen deze twee plaatsen ligt Gravelines. Dit ziet er vanaf zee leuk uit maar het is pas 10u 's ochtends als we er langs varen dus dat lijkt ons nog wat vroeg om te stoppen.
Even voor Calais besluiten we over te steken naar Dover. Dat is bezeild en vanaf daar hopen we een gunstiger positie te hebben op de Normandische kust met al die zuidwestenwind. Het kruisen van de shipping lanes gaat prima al blijft het toch altijd wel een indrukwekkend gezicht als je met je kleine bootje een gaatje moet zien te prikken tussen al die grote zeeschepen en ferries. Een beetje alsof je op je fietsje de A2 tussen A'dam en Utrecht moet oversteken. Eerst komen ze vanaf de ene kant, dan mag je even bijkomen op de middenberm en hop door voor het 2e stuk.
Lekker dom hadden we geen rekening gehouden dat we het laatste stuk richting Dover stroom tegen hadden. In combinatie met een lekker opgebouwd zeetje resulteert dat in een snelheid van 1.2 knoop per uur (dan doe je dus 7 uur over 10 km en dan kan je nog beter gaan lopen). In opdracht van Dover Port Control moesten we ook nog plankgas voor een ferry de havenkom in varen ('come in at your best speed please!') dus blijdschap alom toen we eenmaal in een box lagen.
De ochtend er na alweer vroeg op en om half 7 de haven uit richting Boulogne. Hele mooie dag varen. Windje van achteren, zonnetje er bij, zeeschepen opgeroepen op de marifoon om de koers te overleggen en vijf makrelen aan de haak (toen zijn we maar gestopt met vissen). 's avonds dus heerlijke gerookte makrelenmousse in de kuip. De haven in Boulogne is niet de mooiste maar op een of andere manier raak je er altijd makkelijk aan de praat met andere boten die er liggen. Wij komen er best graag en hebben dit keer ook maar eens het museum in het fort in het ommuurde centrum bezocht nu we de dag er na toch verwaaid bleven liggen.
Op maandag 8/8 weer verder richting zuidwesten. Eerst verjaardagsontbijt voor Floor en daarna haar cadeautje... een 10 uur durend ritje in de Calypso van Boulogne richting Le Treport. Pffff....we weten nu weer hoe een washandje zich voelt na een rondje centrifuge.
Staand lukte het beste om de maag onder controle te houden maar om dat nou 10 uur lang te doen???? Heel blij toen Le Treport in zicht kwam al gingen we wel met knikkende knieën richting haveningang met de herinnering aan dezelfde haven 2 jaar geleden. Toen hadden we als gevolg van de sterke stroming van de Summerwind een andere kermisattractie gemaakt - de botsautoin plaats van de Calypso. Dit keer kwamen we wel heelhuids door de sluis en we hebben 's avonds heerlijk fruits de mer gegeten en ons verbaasd dat andere boten die we spraken en zo fantastich zeilen vonden. We hebben onze zeebenen zeker in Amsterdam laten liggen..
Dinsdag 9/8 bruut gewekt om 05u45 (u leest het goed!) zodat we om half 7 door de sluis kunnen. De sluiswachter ws bang dat we anders vast zouden te komen zitten in de havenkom die geheel droogvalt bij laag water.
Hele mooie zonsopkomst en fijn bezeild koersje. We gaan zitten voor een goeie 40 mijl richting Fecamp. Het vroege opstaan breekt ons een beetje op dus we doen om de beurt hazeslaapjes maar verder is het een hele mooie tocht. De wind is wel fris en zo kan het gebeuren dat de een in korte broek en t-shirt aan bakboord zit terwijl de ander met 2 jassen, een muts en capuchon aan stuurboord zit te vernikkelen. Gelukkig is er overgebleven zelfgebakken verjaardagscake om het leed te verzachten.
We redden het net niet om de hele rit in 1 meegaand tij te klaren en de laatste 9 mijl hebben we dan ook stroom tegen. We houden dapper vol maar gooien na 2 uurtjes toch maar de motor aan, Fecamp is in zicht.
We zullen vanavond wel op tijd ons bedje in duiken want het meedogenloze ritme van het tij zal ons morgen opnieuw om 6u ons bed uit jagen. Op naar de Seine baai!!
De zandbanken liggen langs de gezellige industriestrook van Duinkerken met in de verte de aanblik van de grote ferryhaven van Calais. Beide niet echt wat we in gedachten hadden. Tussen deze twee plaatsen ligt Gravelines. Dit ziet er vanaf zee leuk uit maar het is pas 10u 's ochtends als we er langs varen dus dat lijkt ons nog wat vroeg om te stoppen.
Even voor Calais besluiten we over te steken naar Dover. Dat is bezeild en vanaf daar hopen we een gunstiger positie te hebben op de Normandische kust met al die zuidwestenwind. Het kruisen van de shipping lanes gaat prima al blijft het toch altijd wel een indrukwekkend gezicht als je met je kleine bootje een gaatje moet zien te prikken tussen al die grote zeeschepen en ferries. Een beetje alsof je op je fietsje de A2 tussen A'dam en Utrecht moet oversteken. Eerst komen ze vanaf de ene kant, dan mag je even bijkomen op de middenberm en hop door voor het 2e stuk.
Lekker dom hadden we geen rekening gehouden dat we het laatste stuk richting Dover stroom tegen hadden. In combinatie met een lekker opgebouwd zeetje resulteert dat in een snelheid van 1.2 knoop per uur (dan doe je dus 7 uur over 10 km en dan kan je nog beter gaan lopen). In opdracht van Dover Port Control moesten we ook nog plankgas voor een ferry de havenkom in varen ('come in at your best speed please!') dus blijdschap alom toen we eenmaal in een box lagen.
De ochtend er na alweer vroeg op en om half 7 de haven uit richting Boulogne. Hele mooie dag varen. Windje van achteren, zonnetje er bij, zeeschepen opgeroepen op de marifoon om de koers te overleggen en vijf makrelen aan de haak (toen zijn we maar gestopt met vissen). 's avonds dus heerlijke gerookte makrelenmousse in de kuip. De haven in Boulogne is niet de mooiste maar op een of andere manier raak je er altijd makkelijk aan de praat met andere boten die er liggen. Wij komen er best graag en hebben dit keer ook maar eens het museum in het fort in het ommuurde centrum bezocht nu we de dag er na toch verwaaid bleven liggen.
Op maandag 8/8 weer verder richting zuidwesten. Eerst verjaardagsontbijt voor Floor en daarna haar cadeautje... een 10 uur durend ritje in de Calypso van Boulogne richting Le Treport. Pffff....we weten nu weer hoe een washandje zich voelt na een rondje centrifuge.
Staand lukte het beste om de maag onder controle te houden maar om dat nou 10 uur lang te doen???? Heel blij toen Le Treport in zicht kwam al gingen we wel met knikkende knieën richting haveningang met de herinnering aan dezelfde haven 2 jaar geleden. Toen hadden we als gevolg van de sterke stroming van de Summerwind een andere kermisattractie gemaakt - de botsautoin plaats van de Calypso. Dit keer kwamen we wel heelhuids door de sluis en we hebben 's avonds heerlijk fruits de mer gegeten en ons verbaasd dat andere boten die we spraken en zo fantastich zeilen vonden. We hebben onze zeebenen zeker in Amsterdam laten liggen..
Dinsdag 9/8 bruut gewekt om 05u45 (u leest het goed!) zodat we om half 7 door de sluis kunnen. De sluiswachter ws bang dat we anders vast zouden te komen zitten in de havenkom die geheel droogvalt bij laag water.
Hele mooie zonsopkomst en fijn bezeild koersje. We gaan zitten voor een goeie 40 mijl richting Fecamp. Het vroege opstaan breekt ons een beetje op dus we doen om de beurt hazeslaapjes maar verder is het een hele mooie tocht. De wind is wel fris en zo kan het gebeuren dat de een in korte broek en t-shirt aan bakboord zit terwijl de ander met 2 jassen, een muts en capuchon aan stuurboord zit te vernikkelen. Gelukkig is er overgebleven zelfgebakken verjaardagscake om het leed te verzachten.
We redden het net niet om de hele rit in 1 meegaand tij te klaren en de laatste 9 mijl hebben we dan ook stroom tegen. We houden dapper vol maar gooien na 2 uurtjes toch maar de motor aan, Fecamp is in zicht.
We zullen vanavond wel op tijd ons bedje in duiken want het meedogenloze ritme van het tij zal ons morgen opnieuw om 6u ons bed uit jagen. Op naar de Seine baai!!
donderdag 4 augustus 2016
//WL2K Gadverpillekes
Hoe vaak we ook Rob de Nijs' klassieker draaien, het wordt maar geen zomer! Of misschien morgen dan toch? We liggen inmiddels sinds maandag verwaaid in Nieuwpoort en lopen iedere dag trouw naar het havenkantoor - 'doet u nog maar een nachtje, de Summerwind, B20'. Het uitermate vriendelijke havenpersoneel kijkt ons medelijdend aan.
Vanaf Vlissingen voeren we zaterdagochtend uit richting België. Zonnetje, wind en opkruisend zagen we de Nederlandse kust langzaam verdwijnen en Zeebrugge en de Belgische kustflats langzaam verschijnen. We waren vast van plan om het toch zeker tot Nieuwpoort te redden of misschien wel Duinkerken. De dag er na zou er ook nog goede wind staan die ons dan het hoekje om bij Calais zou brengen waarna de Normandische kust aan onze voeten zou liggen. Het geschiedde echter anders..
Het opkruisen ging langzamer dan gehoopt en toen we na twee rakken eigenlijk niet zo heel veel waren opgeschoten, besloten dat we in Oostende zouden stoppen om dan op zondag weer verder te gaan. Omdat we al redelijk in de buurt zaten maar Oostende niet bezeild was, dachten we dat laatste stukje wel even er heen te tuffen. Rrrrrrikketikketik.....rrrrrikketik.....rrrrr....hmmm, de motor start niet. Startaccu leeg? Even een andere accu proberen. Helpt niet. Nieuwe accu proberen. helpt ook niet. Is het de startmotor? Goeie tik er op. Helpt ook niet. Wat nu? Eerst maar eens een slag naar buiten maken op zee en opties overwegen. Voor de zekerheid even met de verzekering gebeld hoe het zit met naar binnen slepen. Uiteindelijk Oostende Kustwacht opgeroepen met de vraag of wij assistentie kunnen krijgen om de haven in te komen als we zelf op zeil naar de havenmonding komen. Oostende Kustwacht is zeer behulpzaam en schakelt de hulp in van een sleepdienst van de jachtclub in het Montgomerydok die ons een mijl voor de haveningang tegemoet komt varen en ons het laatste stukje op sleeptouw neemt. Met een stuur- en vliegwerk meren we af in de haven. Onze sleper heeft een bedrijf in motortechniek en is graag bereid om ons maandag verder te helpen.
Zondag is een gedwongen rust en rommeldag. Met een beetje pijn in het hart zien we een hele goede zeildag aan ons neus voorbijgaan, maar het is lekker weer en Oostende biedt wel echt vakantiesfeer. Casper sleutelt alvast de startmotor er uit en Cedric (onze sleper) komt nog even langs om die te testen. De startmotor werkt nog dus daar zit het probleem niet in. Uiteindelijk blijkt de dag er na dat onze accu's toch meer versleten zijn dan gedacht en omdat we al een paar dagen niet aan de walstroom hebben gelegen hebben ze te weinig power om te starten. Nieuwe accu aangesloten en we kunnen weer gaan! Om een uur of 1 varen we weg uit Oostende. Nu echt op weg naar Duinkerken!
We moeten opnieuw opkruisen en daar zijn we niet echt dol op en onze Summerwind is er ook niet echt voor gemaakt. De wind trekt steeds wat verder aan en we komen langzaam aan bij de zandbanken die voor en bij Duinkerken liggen. Zeilen is dan geen optie meer omdat je goed tussen de tonnen moet blijven en de koers is recht tegen de wind in. We starten de motor en kijken het even aan. Na een klein half uur houden we het voor gezien. We hebben geen zin om nog 3 uur tegen de golven in te stampen, draaien 180 graden om en richten de boeg op Nieuwpoort. Daar waren we eindelijk voorbij!!! Met de wind in de rug keert de rust terug aan boord en we meren een uurtje later af.
En sindsdien checken we om het uur de weerberichten, we fietsen eens naar het dorp en dutten en lezen wat. We gaan naar de visafslag en kopen heerlijke tongetjes die we lekker opbakken. Waar eerst nog een gevoel van verzet overheerst en alle (over)ambitieuze opties worden overwogen, daalt langzaam het besef in dat het niet gaat om de bestemming maar om de trip zelf. Nu is het donderdagavond en als het goed is zal morgenochtend de wind voldoende afgenomen zijn om uit te varen. Frankrijk, Isle of Wight, Engelse Oostkust, niks is bezeild. Dus ons plan is om geen plan te maken en maar te zien wat morgen ons brengt. Zon op ons snuit en wind in ons haar en dan is het goed!
Vanaf Vlissingen voeren we zaterdagochtend uit richting België. Zonnetje, wind en opkruisend zagen we de Nederlandse kust langzaam verdwijnen en Zeebrugge en de Belgische kustflats langzaam verschijnen. We waren vast van plan om het toch zeker tot Nieuwpoort te redden of misschien wel Duinkerken. De dag er na zou er ook nog goede wind staan die ons dan het hoekje om bij Calais zou brengen waarna de Normandische kust aan onze voeten zou liggen. Het geschiedde echter anders..
Het opkruisen ging langzamer dan gehoopt en toen we na twee rakken eigenlijk niet zo heel veel waren opgeschoten, besloten dat we in Oostende zouden stoppen om dan op zondag weer verder te gaan. Omdat we al redelijk in de buurt zaten maar Oostende niet bezeild was, dachten we dat laatste stukje wel even er heen te tuffen. Rrrrrrikketikketik.....rrrrrikketik.....rrrrr....hmmm, de motor start niet. Startaccu leeg? Even een andere accu proberen. Helpt niet. Nieuwe accu proberen. helpt ook niet. Is het de startmotor? Goeie tik er op. Helpt ook niet. Wat nu? Eerst maar eens een slag naar buiten maken op zee en opties overwegen. Voor de zekerheid even met de verzekering gebeld hoe het zit met naar binnen slepen. Uiteindelijk Oostende Kustwacht opgeroepen met de vraag of wij assistentie kunnen krijgen om de haven in te komen als we zelf op zeil naar de havenmonding komen. Oostende Kustwacht is zeer behulpzaam en schakelt de hulp in van een sleepdienst van de jachtclub in het Montgomerydok die ons een mijl voor de haveningang tegemoet komt varen en ons het laatste stukje op sleeptouw neemt. Met een stuur- en vliegwerk meren we af in de haven. Onze sleper heeft een bedrijf in motortechniek en is graag bereid om ons maandag verder te helpen.
Zondag is een gedwongen rust en rommeldag. Met een beetje pijn in het hart zien we een hele goede zeildag aan ons neus voorbijgaan, maar het is lekker weer en Oostende biedt wel echt vakantiesfeer. Casper sleutelt alvast de startmotor er uit en Cedric (onze sleper) komt nog even langs om die te testen. De startmotor werkt nog dus daar zit het probleem niet in. Uiteindelijk blijkt de dag er na dat onze accu's toch meer versleten zijn dan gedacht en omdat we al een paar dagen niet aan de walstroom hebben gelegen hebben ze te weinig power om te starten. Nieuwe accu aangesloten en we kunnen weer gaan! Om een uur of 1 varen we weg uit Oostende. Nu echt op weg naar Duinkerken!
We moeten opnieuw opkruisen en daar zijn we niet echt dol op en onze Summerwind is er ook niet echt voor gemaakt. De wind trekt steeds wat verder aan en we komen langzaam aan bij de zandbanken die voor en bij Duinkerken liggen. Zeilen is dan geen optie meer omdat je goed tussen de tonnen moet blijven en de koers is recht tegen de wind in. We starten de motor en kijken het even aan. Na een klein half uur houden we het voor gezien. We hebben geen zin om nog 3 uur tegen de golven in te stampen, draaien 180 graden om en richten de boeg op Nieuwpoort. Daar waren we eindelijk voorbij!!! Met de wind in de rug keert de rust terug aan boord en we meren een uurtje later af.
En sindsdien checken we om het uur de weerberichten, we fietsen eens naar het dorp en dutten en lezen wat. We gaan naar de visafslag en kopen heerlijke tongetjes die we lekker opbakken. Waar eerst nog een gevoel van verzet overheerst en alle (over)ambitieuze opties worden overwogen, daalt langzaam het besef in dat het niet gaat om de bestemming maar om de trip zelf. Nu is het donderdagavond en als het goed is zal morgenochtend de wind voldoende afgenomen zijn om uit te varen. Frankrijk, Isle of Wight, Engelse Oostkust, niks is bezeild. Dus ons plan is om geen plan te maken en maar te zien wat morgen ons brengt. Zon op ons snuit en wind in ons haar en dan is het goed!
zaterdag 30 juli 2016
//WL2K Niets is zo veranderlijk als....?
Wij dus! Staande Mast Route of buitenom - volgens mij zijn we wel 8x keer van plan veranderd. Uiteindelijk besloten om toch echt via de SMR te gaan en we lagen woensdagavond een beetje voorslaapjes te doen totdat we om 21u genoeg hadden van het wachten. "Zullen we toch buitenom gaan?" vroeg Floor voorzichtig. "Dat is goed" zei Casper. En zo geschiedde.
Hop motor aan en op naar IJmuiden. Om half 12 door de sluis samen met de Blauwe Pinquin waarvan we het boek hebben gelezen (Dat pakken ze je nooit meer af) over hun wereldomzeiling in 3 jaar. Zij op weg voor een weekendje op en neer naar Engeland (zij liever dan wij met de weersvoorspellingen) en wij dus op weg naar Stellendam.
Het eerste stuk tusen de pieren is altijd hobbelig en met de hardere wind van eerder die dag en een kouwe zeilstart zo in het pikkedonker, was het een beetje onwenning en kielekiele. Gelukkig kalmeerde de zee en bleef de wind inderdaad kalm zodat er geen emmers nodig waren toen we stuurloos en motorloos voor Scheveningen rondklotste omdat iemand vergeten was de dagtank aan te zetten en de startaccu het niet meer deed. Ach, even inkomen noemen ze dat toch?
In het Slijkgat richting Stellendam en daarna op het Haringvliet kon er gezeild worden, heerlijk! Uiteindelijk hadden we een beetje pech met de Haringvlietbrug die ze letterlijk voor ons neus dichtgooiden voor de stremming tussen 15u30 en 18u30 en toen besloten we dat het wel even mooi was voor de eerste etappe. De wind was inmiddels ruim boven de 20 knopen (een goeie Bft 5) en wij zijn naar binnen gevlucht bij WSV De Hitsert in Zuid Beijerland. Een gezellige vereningingshaven waar je eten aan boord kan bestellen en waar ze zelfs boodschappen doen voor je als je dat wilt! Dat eten ging nog net naar binnen maar daarna vielen de luiken dicht.
Vrijdagochtend om 9u vertrokken - die Haringvlietbrug zouden we dit keer niet missen! Om 10u opent hij voor het eerst en dan liggen wij er voor. Op de genua zijn we er zo en we moeten dan nog een half uur rondjes draaien. Na de brug meteen door naar de Volkeraksluizen. Altijd spannend om onder een brug door te varen die 18,5m hoog is als je zelf ongeveer 18m bent... Op het Volkerak stond de wind pal tegen. Er waren wel wat die hards tegen de wind in aan het opkruisen maar met de beroepsvaart in de vaargeul moet je dan zo vaak overstag dat dat voor ons bijna op werken zou gaan lijken en we hebben ten slotte vakantie. Motoren dus.
Het Volkerak vonden we niet heel bijzonder maar het weer was ook niet zo gezellig met die harde wind. Na de Krammersluizen komen we op voor ons weer meer bekend vaarwater - de Oosterschelde. Ook hier weer veel tegenwind dus het is af en toe wel even doorbijten en denken aan de Franse baguetjes, kaasjes en fruits de mer waar we naar onderweg zijn en die we als het goed is over een paar dagen onder handbereik hebben.
Na een beetje wikken en wegen over de te volgen route besluiten we uiteindelijk om via de Zandkreeksluis en het Veerse meer door het Kanaal door Walcheren naar Vlissingen te gaan. We zijn verbaasd over hoe mooi het Veerse meer eigenlijk is met al die eilandjes en veel groen. Een Nederlands ankerparadijsje! In de sluis bij Veere komen we een (recreatief) sloeproei gezelschap tegen van heren van alle leeftijden. Een gezellig stel dat nog aardig doorroeit - we hadden best wat moeite om ze af te schudden op het kanaal.
De sluiswachter in Veere had ons verteld dat we het beste de Stationsbrug van 20u20 in Middelburg konden halen omdat het daarna lang wachten zou worden. Dat gaf ons precies een half uur om daar te komen en dus zijn we plankgas door het kanaal gegaan. We hebben de brugwachter opgeroepen in de hoop dat hij rekening met ons zou houden maar hij gaf ons weinig hoop. Uiteindelijk denken we dat hij toch een oogje heeft dichtgeknepen want pas om 20u22 ging de brug open en die 2 minuten hadden wij net nodig om de brug te halen. Dankjewel brugwachter van Middelburg!
Na een lange dag varen hebben we om 21u30 een plekje aan een kade in Vlissingen gevonden. Nog een biertje in de kuip en wat weerberichtjes bekijken voor de komende 2 dagen. Met het idee dat we morgen door kunnen naar Nieuwpoort in Belgie of wellicht ook wel Duinkerken in Frankrijk vallen we in slaap.
Hop motor aan en op naar IJmuiden. Om half 12 door de sluis samen met de Blauwe Pinquin waarvan we het boek hebben gelezen (Dat pakken ze je nooit meer af) over hun wereldomzeiling in 3 jaar. Zij op weg voor een weekendje op en neer naar Engeland (zij liever dan wij met de weersvoorspellingen) en wij dus op weg naar Stellendam.
Het eerste stuk tusen de pieren is altijd hobbelig en met de hardere wind van eerder die dag en een kouwe zeilstart zo in het pikkedonker, was het een beetje onwenning en kielekiele. Gelukkig kalmeerde de zee en bleef de wind inderdaad kalm zodat er geen emmers nodig waren toen we stuurloos en motorloos voor Scheveningen rondklotste omdat iemand vergeten was de dagtank aan te zetten en de startaccu het niet meer deed. Ach, even inkomen noemen ze dat toch?
In het Slijkgat richting Stellendam en daarna op het Haringvliet kon er gezeild worden, heerlijk! Uiteindelijk hadden we een beetje pech met de Haringvlietbrug die ze letterlijk voor ons neus dichtgooiden voor de stremming tussen 15u30 en 18u30 en toen besloten we dat het wel even mooi was voor de eerste etappe. De wind was inmiddels ruim boven de 20 knopen (een goeie Bft 5) en wij zijn naar binnen gevlucht bij WSV De Hitsert in Zuid Beijerland. Een gezellige vereningingshaven waar je eten aan boord kan bestellen en waar ze zelfs boodschappen doen voor je als je dat wilt! Dat eten ging nog net naar binnen maar daarna vielen de luiken dicht.
Vrijdagochtend om 9u vertrokken - die Haringvlietbrug zouden we dit keer niet missen! Om 10u opent hij voor het eerst en dan liggen wij er voor. Op de genua zijn we er zo en we moeten dan nog een half uur rondjes draaien. Na de brug meteen door naar de Volkeraksluizen. Altijd spannend om onder een brug door te varen die 18,5m hoog is als je zelf ongeveer 18m bent... Op het Volkerak stond de wind pal tegen. Er waren wel wat die hards tegen de wind in aan het opkruisen maar met de beroepsvaart in de vaargeul moet je dan zo vaak overstag dat dat voor ons bijna op werken zou gaan lijken en we hebben ten slotte vakantie. Motoren dus.
Het Volkerak vonden we niet heel bijzonder maar het weer was ook niet zo gezellig met die harde wind. Na de Krammersluizen komen we op voor ons weer meer bekend vaarwater - de Oosterschelde. Ook hier weer veel tegenwind dus het is af en toe wel even doorbijten en denken aan de Franse baguetjes, kaasjes en fruits de mer waar we naar onderweg zijn en die we als het goed is over een paar dagen onder handbereik hebben.
Na een beetje wikken en wegen over de te volgen route besluiten we uiteindelijk om via de Zandkreeksluis en het Veerse meer door het Kanaal door Walcheren naar Vlissingen te gaan. We zijn verbaasd over hoe mooi het Veerse meer eigenlijk is met al die eilandjes en veel groen. Een Nederlands ankerparadijsje! In de sluis bij Veere komen we een (recreatief) sloeproei gezelschap tegen van heren van alle leeftijden. Een gezellig stel dat nog aardig doorroeit - we hadden best wat moeite om ze af te schudden op het kanaal.
De sluiswachter in Veere had ons verteld dat we het beste de Stationsbrug van 20u20 in Middelburg konden halen omdat het daarna lang wachten zou worden. Dat gaf ons precies een half uur om daar te komen en dus zijn we plankgas door het kanaal gegaan. We hebben de brugwachter opgeroepen in de hoop dat hij rekening met ons zou houden maar hij gaf ons weinig hoop. Uiteindelijk denken we dat hij toch een oogje heeft dichtgeknepen want pas om 20u22 ging de brug open en die 2 minuten hadden wij net nodig om de brug te halen. Dankjewel brugwachter van Middelburg!
Na een lange dag varen hebben we om 21u30 een plekje aan een kade in Vlissingen gevonden. Nog een biertje in de kuip en wat weerberichtjes bekijken voor de komende 2 dagen. Met het idee dat we morgen door kunnen naar Nieuwpoort in Belgie of wellicht ook wel Duinkerken in Frankrijk vallen we in slaap.
Abonneren op:
Posts (Atom)